شادی؟ یا غم؟

آدم ها وقتی شاد میشوند، منبسط میشوند. هم از لحاظ جسمی و هم روحی. وقتی به کسی کمک میکنیم، وقتی یک مطلب جدید میفهمیم ، وقتی خبر خوشی میشنویم؛ شاد میشویم  و روح ما بزرگ میشود و هر چه این شادی ها از رسیدن به اهداف متعالی تری به ما دست دهد ، ما بیشتر رشد خواهیم کرد. ولی بلعکس وقتی غصه میخوریم یک گوشه میشینیم ، به حداقل حجم ممکن میرسیم و روح ما نیز در تداوم این غم ها کوچک و افسرده میشود.

این رو حتی یک کودک خردسال هم میفهمه؛ نقاشی های زیر رو نگاه کنید؛ ببینید کدوم رو دوست دارید؛   شادی؟ یا غم و غصه؟

نقاشی: علی-چهارساله

لینک
دوشنبه ۳٠ بهمن ،۱۳۸٥ - ٩:٠٦ ‎ق.ظ - میلاد

یه آرزو به زبون خودماني

دیشب با خودم فکر میکردم چقدر خوب میشه اگه آدم بتونه ، دنیا رو از دید یک شاعر ، فیلسوف ، دانشمند و عارف با هم ببینه. به نظرم دنیای بسیار زیبایی میشه!

لینک
جمعه ٢٧ بهمن ،۱۳۸٥ - ٩:٠۳ ‎ق.ظ - میلاد

 

ادبیات غنی ایران زمین برای انسان ها ، مخصوصاً در این دوره که عصر آهن و برج و ترافیک و دود و سر و صدا است، میتواند مأمن امنی باشد که تمام مشکلات را از یاد ببرد و دل انسان را خوش و خرّم کند. من قصد دارم از این به بعد، هر از چند گاهی یکی از مسائلی که ما با آن درگیر هستیم را از زبان شعرای نامی ایران برایتان بازگویم . امروز نیز ابیاتی در نکوهش غم آورده شده است:

مخور غم تا به شادی میتوان خورد     غم دور فلک تا کی توان خورد  عبیدزاکانی

حلقه ی غین تو تنگ میمت از آن تنگتر      تنگ متاع تو را عشق خریدار نیست

                                                 مولانا

گرت امروز از فردا غمی هست         بنقد امروز عمرت دادی از دست  عطار

برخیز و مخور غم جهان گذران          بنشین و دمی به شادمانی گذران  خیام

مخور غم کادمی غم برنتابد            چو غم گفتی زمین هم برنتابد  نظامی

ای غم پر خار رو در دل غمخوار رو      نقل بخیلانه ات طعمه خمّار نیست مولانا

  هان مشو نومید چون واقف نه ای از سرّ غیب  

 باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور حافظ

مخور غم تا توانی باده خور شاد          مبادا کز سرت موئی برد باد  نظامی

ایدل غم این جهان فرسوده مخور         بیهوده نئی غمان بیهوده مخور خیام

مخور غم که فردا چه پیش آیدم         ز ایام بر دل چه نیش آیدم  جامی

مخور غم چون جهان بی غمگسارست        و گر غم میخوری هر دم هزار است عطار

غم جهان مخور و پند من مبر از یاد       که این لطیفه ی عشقم ز رهروی یادست

                                              حافظ

ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت  

 این شام صبح گردد و این شب سحر شود    

                                                  خواجوی کرمانی

لینک
دوشنبه ٢۳ بهمن ،۱۳۸٥ - ٩:٢٤ ‎ق.ظ - میلاد

 

روزی         خواهم آمد ، و پیامی خواهم آورد

در رگها نور خواهم ریخت

و صدا خواهم در داد : ای سبدهاتان پر خواب! سیب آوردم ،

                                                                       سیب سرخ خورشید

خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد ...

دوره گردی خواهم شد کوچه ها را خواهم گشت؛

جار خواهم زد: آی شبنم،شبنم،شبنم       

... رهزنان را خواهم گفت :کاروانی آمد ،بارش لبخند!

... خواهم آمد سر هر دیواری ،میخکی خواهم کاشت

پای هر پنجره شعری خواهم خواند               هر کلاغی را کاجی خواهم داد

... آشتی خواهم داد           آشنا خواهم کرد.                راه خواهم رفت.

نور خواهم خورد.

دوست خواهم داشت.                                    سهراب سپهری

 

لینک
سه‌شنبه ۱٧ بهمن ،۱۳۸٥ - ٩:٠۸ ‎ق.ظ - میلاد

آيا قرآن حقيقتاً معجزه نيست؟

چندی پیش در مراجعه به قرآن به آیه ای تفکر بر انگیز برخوردم ؛ آیه های ۳و۴ سوره ی قیامت:

آیا آدمی می پندارد که ما دیگر ابدا استخوانهای او را باز جمع نمی کنیم ، بلی ما قادریم که حتی سر انگشتان او را هم درست گردانیم.

بسیار شگفت انگیز است ، خداوند می فرماید: سر انگشتان او را هم حتی درست می کنیم. من فکر می کنم این آیه اشاره به این نکته دارد که خداوند حتی یکی از ظریفترین قسمت های بدن که در تشخیص هویت افراد نیز دخیل است را مانند قبل درست خواهد کرد ، که مصداقی برای قدرت لایتناهی حضرت احدیّت است.  و جالبتر اینکه تا جایی که من اطلاع دارم حدود ۱۰۰ سال است که انسان به تفاوت اثر انگشت در افراد پی برده.

این آیه به من این  الهام را کرد که قرآن منبع گسترده ای از اطلاعات علمی و غیره است ؛ که شاید چون هنوز ما بدان نرسیده ایم آن آیه را خیلی ساده و پیش پا افتاده بدانیم؛ شاید اگر ۲۰۰ سال پیش این آیه را کسی می خواند خیلی برایش شگفت انگیز نمی بود!

نظر شما چیست؟

لینک
پنجشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٥ - ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ - میلاد

آيـــا فکر می کنید ما خیـــلی بزرگ هستیـــــم؟ (تصاوير زير را نگاه کنيد)

                   

 

                   

بله ؛ما خیــلی خیــلی بزرگ هستیـم؛ به شرط آن که خود را بشناسیم!

لینک
سه‌شنبه ۱٠ بهمن ،۱۳۸٥ - ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ - میلاد

 

عقیده عمومی شبیه تیغ برهنه است، ضعیف از آن میترسد، نادان با آن تیغ برّان در میافتد و زخم می خورد، عاقل دسته تیغ را میگیرد و بکار میزند.

لینک
پنجشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٥ - ٩:۱٥ ‎ق.ظ - میلاد